อีกอย่างเมื่อวานตอนกำลังสวดมนต์กัน  ข้างๆเราจะมีอาม่านั่งอยู่ข้างๆ  เขาสวดมนต์ไป  เช็ดน้ำตาไป  เราก็แอบมอง เราจะคอยบอกกับเขาว่าหน้าไหน หน้าไหน  เราก็งงๆนะทีแรกว่า เขาร้องไห้ทำไม แค่หาหน้าที่สวดไม่ถูก  สุดท้ายทนไม่ได้เลยถามเขาว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ด้วย เขาเล่าให้ฟังว่า พ่อแม่เขาเสียตั้งแต่เขาเล็กๆ ชีวิตเขาลำบากมาก  อ่านหนังสือไม่ออก  คือเขาแค่เปิดหน้าที่กำลังสวด แล้วทำปากสวดตามน่ะ  จริงๆแล้วสวดไม่ได้  เราซึมเลย  โห .. เขากับเราใครทุกข์ใจมากกว่ากัน  ต่างคนต่างทุกข์ ทุกข์ใจไปคนละแบบ  รู้สึกเศร้าใจนะ 

 

                        รู้สึกเนือยๆทั้งวันเลยนะเมื่อวาน  มีสดชื่นอยู่ช่วงหนึ่ง ตอนที่เห็นหมู่พระสงฆ์ท่านนั่งเรียงกันเป็นแถว  เห็นสีกลักสีโทนเดียวกันเลย  รู้สึกสดชื่นในใจมากๆ  นอกนั้นเห็นแล้วใจมันเฉยๆ  ทำบุญก็บอกไม่ถูก  จิตไม่อิ่มเอิบแบบทุกครั้ง  บุญแห้งแล้งจังเนอะเที่ยวนี้  ดีที่แลกแบงค์ย่อยไปเยอะ มีคนเขามาขอแลก  เอาเถอะ เดี๋ยววันนี้ก็ผ่านไปแล้ว วันเวลาผ่านไปเร็วจะตายไป  แป๊บๆหนึ่งวันนี่หมดไปแล้ว  ไวมากๆเลยนะ  เหมือนวันนั้นที่เราเกิดความเบื่อหน่ายสุดๆ  สุดท้ายแค่วันเดียวมันก็หายไปเอง  เพียงแต่สภาวะช่วงนี้มันจะเป็นแบบนี้แหละ  เพราะจิตมันไม่มีสมาธิแบบเมื่อก่อน มันเลยเห็นตามความเป็นจริงชัดแจ๋ว  แบบชัดมากๆ  ไม่เหมือนเวลาสมาธิมีอยู่  มันจะไม่ชัดขนาดนี้  ...

 

                       เช้านี้เป็นเช้าที่ไม่รู้สึกสดชื่น  ทั้งที่ลมหนาวกำลังพัดมาเบาๆ  ลมเย็นกระทบกายจนรู้สึกได้  แต่มันก็รู้สึกได้แค่กาย  ใจมันไม่รู้สึกด้วย  ความคิดนี่นะ  เราตกเป็นทาสความคิดมานานเท่าไหร่แล้วนะ  กระทบแล้วก็ปรุง  เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป    มันมีแค่นี้เอง  ทุกอย่างอยู่ที่เราคิด  เราก็รู้  ทุกอย่างอยู่ที่เรากระทำ  ตอนนี้เรารู้ชัดแล้ว  จึงต้องเพียรเฝ้าฝึกฝนจิต  พยายามรู้ให้ทัน  สักวัน .....