สาธุค่ะบอยยย .. ขอบคุณมากๆค่ะ
พอดีเมื่อกี้ได้สนทนาธรรมกับกัลยาณมิตร .. ทำให้ลุกขึ้นเดินต่อได้แล้วค่ะ เขาเล่าเรื่องสมัยพุทธกาลให้ฟัง ท่านสิคะวะลูกศิษย์ 30000 รูปเป็นพระอรหันต์หมดเลย ... ท่านไม่ได้ฌาน แต่สภาวะนี่ท่านปร๋อเลย ( คนเล่าเขาบอกว่า พี่น้ำเหมือนกรณีนี้มากๆ แม่นสภาวะ แต่ปริยัติไม่รู้เรื่อง ) ท่านเข้าป่าเป็นเวลา 29 ปี แล้วยังไม่สำเร็จ แล้วท่านนั่งร้องไห้ พอดีท่านเจอกับนางฟ้าที่เคยเป็นคู่กรรมกันมา คุยไปคุยมา เกิดความสังเวช กำหนดพิจารณาสังเวชอาการที่เกิด เข้าถึงการเกิดของสังเวช แตกดับของสังเวช ท่านสำเร็จทันที ..
เลยทำให้พี่น้ำได้คิด ว่าตัวเองนั้นมีโอกาสมากกว่าคนอื่นๆอีกหลายๆร้อยๆเท่า ทำได้ถึงวันละ 24 ชม. แต่เพราะเสร็จกิเลสมัน เลยทำให้หกล้มไปอีก เลยไม่ทันฉุกใจคิด ก็แปลกดีนะบอย เคยคิดนะ คิดจะหยุด แต่จิตมันไปเอง มันเป็นออโต้ เชื่อมั๊ย .. ขนาดกำลังนั่งร้องไห้นี่แหละ จิตรวมตัวเป็นสมาธิหน้าตาเฉยๆ มีกำลังมากๆ พี่น้ำเลยคิดว่า เราอยากหยุด อยากตามใจตัวเอง แต่จิตเขาไม่เอากับเราด้วย เขาเป็นออโต้ไปซะแล้ว .. แม้แต่จิต เราว่าเป็นของเรา มันยังไม่ใช่เลยนะเนี่ย .. เดินต่อแล้วค่ะบอย ไม่หยุดแล้วค่ะ ขอบคุณกับมิตรไมตรีที่ทุกๆคนหยิบยื่นให้มาตลอด ขอบคุณจริงๆค่ะ ถ้าไปถึงได้ในขณะมีชีวิต จะกลับมาพาทุกคนไปด้วยกันค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ที่เมื่อกี้พี่น้ำไม่ได้คุยด้วย พอดีคุยกับคนนี้อยู่ค่ะ ไว้ว่างตรงกันเราค่อยคุยกันนะคะ ขอบคุณค่ะบอยในความเสมอต้นเสมอปลายที่มีมาตลอดเวลา สาธุค่ะ

ผมยังอยู่เป็นกำลังใจให้พี่น้ำเสมอนะครับ